W piątek rano pojechałem z Marcinem do Łodygowic, skąd przeasfaltowaliśmy do Biernej i poszliśmy szlakiem zielonym na skrzyżowanie pod Gronikiem (611), następnie żółtym na skrzyżowanie pod Przysłopem (629), skąd już spokojnie na najwyższy szczyt Beskidu Małego: Czupel (933). Szybki szpil na Magurkę (909), chwila w schronisku i zlot na Przełęcz Przegibek (663). Dalej niebieskim szlakiem na Gaiki (808), zmiana na Mały Szlak Beskidzki, po przejściu przez Przełęcz u Panienki i Chrobaczą Łąkę postanowiliśmy shaszczować i spotokować do Żarnówki Małej, gdzie na tamie (dla niepoznaki nazwanej „Porąbka”) czekała na nas reszta ekipy – Aga, Artur i Robert.

Niestety, przysiółek Łazki zamknięty, osuwa się, zatem asfalting do Kozubnika. Ja łapię stopa, a reszta idzie. Na ekipę czekam około pół godziny siedząc na dachu budynku basenu w Kozubniku. Gdy pojawia się reszta szukamy miejsca na namioty. Znajdujemy je trochę powyżej wieżowca Kiczora na przyjemnej polance z dostępem do wody (raczej czystej – wszyscy żyją). Leżymy na trawie do 23:30 i obserwujemy gwiazdy popijając piwo.

Sobota zaczyna się o 6:00. Powoli zbieramy się z namiotów i robimy śniadanie, by punkt 8:05 zejść ponownie do ośrodka i wrócić do przysiółka Kozubnik, skąd za pięciozłotową łapówkę pan kierowca zabiera nas do Porąbki. Tam spotykamy się z Agnieszką i Adamem. Lecimy razem na Trzonkę przez Palenicę (zielonym szlakiem), gdzie od nas odłącza się Adam. Za przełęczą Beskid Targanicki postanawiamy połazić bez szlaku, co udaje się idealnie: wychodzimy 3 minuty od Przełęczy Kocierskiej. Chwilę obserwujemy ludzi w garniturach i wracamy na szlak, tym razem nudny czerwony. Szybkim tempem dostajemy się na skrzyżowanie pod Smrekowicą. Pogoda zrobiła się niesamowita – pełne słońce i ciepło. Schodzę z Robertem po wodę do źródła Zimna Woda, przy okazji robimy obczajkę na miejsce namiotowe. Wracamy na skrzyżowanie, gdzie podejmujemy jednak decyzję, że idziemy na Leskowiec.

Rozrzucamy bety, Artur bierze się za ogień a reszta za obijanie się. Sączymy piwo, oglądamy widoczki. Żywa dusza nas nie niepokoi. Gdy zaczyna się robić zimno (a piździ strasznie – wierzchołek Leskowca nie jest osłonięty niczym od wiatru) ubieramy się i zabieramy się na pulpę. Nie jest zbyt ambitna, ale po całym dniu łażenia całkiem smaczna. Kończymy piwo, rozbijamy namioty i idziemy spać. Marcin postanawia nie rozbijać swojego i kładzie się w wiacie. Twierdził, że było mu ciepło.

Niedzielny poranek zaczyna się leniwie o 8:00. Na namiocie wyraźnie widać świecące słońce, aż chce się stać. Powoli robimy śniadanie, próbujemy wyciągnąć Agę i Artura z namiotu. O 10:00 przychodzi Grzesiu, my właśnie kończymy śniadanie. Szybko się zbieramy i zostawiamy Marcina, który idzie w drugą stronę – do Suchej Beskidzkiej. My schodzimy na żółty szlak i przez Kamień schodzimy w dół, po drodze nieco się gubiąc. To pogubienie się ratuje nam dupy, bo wyszliśmy w Kozienicach idealnie obok wiaty przystankowej.

Gdy czekaliśmy aż deszcz sobie pójdzie próbuję łapać stopa. Zatrzymuje się mała Mazda i pada z niej pytanie ilu z nas chce jechać. Pada odpowiedź, że tylko ja, więc wskakuję. Niesamowity ten stop. Najpierw podrzucili mnie do Wadowic, gdzie na dworcu PKP się przepakowywałem. Podchodzi do mnie żona kierowcy i pyta jeszcze raz gdzie jadę, oraz czy chcę jechać z nimi, bo muszą skoczyć do Barwałdu oddać syna babci i jadą do Mikołowa. Pewnie, że jadę! Sympatycznie pogadaliśmy około godzinę i bez korków dostaliśmy się do Bierunia, gdzie już odebrał mnie mój tata.

-finanse zdane (jako jeden z nielicznych zdałem od ręki)

-komunikacja zdana – 40/50 punktów

Czekam na wyniki z geografii turystycznej.

Wyskoczyliśmy z pociągu w Cięcinie i zostałem przydzielony do znalezienia szlaku. Szybkie rozpoznanie i podeptaliśmy asfalt w górę. Za wszystkimi zabudowaniami we wsi wleźliśmy w końcu w las. Tutaj, niestety, z moich butów wylazła ich wodoodporność. A raczej jej brak. Dość szybko poczułem w nich wodę, mimo że już nie padało. Po około półtoragodzinnym spacerze pod górę wleźliśmy na grzbiet i poczęliśmy poszukiwania bacówki. Ponieważ wszystko musiało być przeciwko nam, poszukiwania w dzikiej mgle odbywały się stylem lawinowym: ekipa rozlazła się po całej hali i czekaliśmy aż ktoś upadnie powalon ścianą bacówki. Niestety, pierwsza część hali nie przyniosła upadku. Podjąwszy decyzję i spacerze do schroniska Słowianka natknęliśmy się wreszcie na bacówkę. Rozbiliśmy namioty i zaczęliśmy żryj-party. Zasypaliśmy około 2:00 przy dzikich śmiechach, sam nie do końca wiem z czego.

Sobotni poranek zaczął się pięknym słońcem, śniadaniem przed bacówką, oraz ciężkim rechotem z Moniki, która mając do dyspozycji kilka szerokich, złączonych ze sobą, równych desek położyła się na wielkim, ale zarąbiście nierównym lotnisku poddasza bacówki. O 11:00 skończyliśmy sprzątanie bacówki i dopasowywanie plecaków, ruszyliśmy przed siebie.

„Eeeee, do Słowianki to tak z 15 minut będzie!” powiedział Szymon. Szliśmy dwie godziny, po drodze sprawdzając jeszcze dwie bacówki (były zamknięte) oraz kilka ścieżek i szlaków. Dochodząc do schroniska zastanawialiśmy się jak bardzo zostaniemy opieprzeni przez Kubę, który szedł z ekipą sobotnią, która wystartowała z Węgierskiej Górki o 9:30, mając wg mapy 3h powinni to zrobić w 2:45 i na nas czekać. Stanęło jednak na tym, że to my czekaliśmy na nich około pół godziny.

Po drugim śniadaniu ruszyliśmy w stronę Romanki, żeby trawersem ominąć jej szczyt. Trzeba tutaj przedefiniować co prawda znaczenie trawersu. Otóż, trawers to każde łażenie poza szlakiem. Przynajmniej do takiego wniosku doszłaby niemająca nic wspólnego z górami osoba, która byłaby na tym wyjeździe. Bo tyyyyyyle mówiło się o „trawersach”, a wyszedł z tego zwykły haszczing. Nic to. Pod przewodnictwem najpierw Agaty, a potem Moniki przehaszczowaliśmy z niebieskiego szlaku pod Romanką do Sopotni Wielkiej, gdzie odłączył się od nas Kuba. Przyznał nawet Szymonowi punkt za piątkowe prowadzenie i obiecał drugi za doprowadzenie nas na Górową, co uczynił szybko i sprawnie, choć w ciężkim deszczu i haszczem.

Na Górowej dostaliśmy nieziemską fasolkę i wróciliśmy do imprezowania. Rozegrało się kilka konkursów, ale bez emocji (moim skromnym zdaniem te z zeszłorocznego Bacowania były jakieś takie… Ambitniejsze i w milszej atmosferze). Potem trochę pośpiewaliśmy i z pomocą Adama rozbiłem namiot, do którego trafiłem około 2:00. Zasnąłem momentalnie, ale około 4:00 się obudziłem (namiot był na spadzie – zjeżdżałem – oraz było kur**sko zimno), ubrałem spodnie i kolejnym elementem budzącym była dopiero Ania, około 8:00 rano. Rano na namiocie znalazłem… Śnieg. Tak, tak, bez ściemy.

Zjedliśmy śniadanie, ogrzaliśmy się, zebraliśmy namioty i wio na dół z Remikiem, który zawiózł Agatę, Zwierza i mnie na Ślůnsk. W ciągłym deszczu, oczywiście.

Aaaa… Jeszcze słowo wyjaśnienia. Tak, mogłem iść do bacówki, ale chciałem sprawdzić jak będzie zachowywał się mój namiot (mam go niedługo) w czasie ciągłego deszczu. I stwierdzam, że zachowuje się dobrze – nie przemókł. Teraz wisi w suszarni i schnie.

A deszcz pada, i pada, i pada. Podobno ma padać do jutra. Nie pamiętam majowego dnia roku 2010 bez deszczu. Płetwy czuję pod skórą…

No i później egzamin z finansów. Ciekawe, ciekawe.

O 20:30 wskoczyliśmy w autobus relacji Kraków – Zakopane, z którego wysiedliśmy jakimś cudem w Naprawie, niestety na złym przystanku, za to o 22:30. Szybkie haszczowanie i po półtorej godzinnym podejściu na grzbiet Lubonia i przejściu przez Luboń Mały zeszliśmy na Polanę Surówki, gdzie już o godzinie 0:30 w sobotę rozbiliśmy namioty. Noc zapowiadała się na dość ciepłą, więc do śpiwora wlazłem w bieliźnie. Nie zamarzłem. Przed snem, a jakże, rozmowy i obserwacja Rabki, która była jednym z naszych jutrzejszych celów.

Poranek wita nas resztkami widoku na Tatry oraz zapowiedzią deszczu, który dopada nas już pod Luboniem Wielkim. Na Luboniu szybka decyzja i śniadanie (na szczęście!) przenosimy w miejsce przeznaczone do grilowania. Śniadanie się przeciąga w związku z obfitym deszczem, jednak w końcu ruszamy na Perć Borkowskiego (żółty szlak z Lubonia Wielkiego do Rabki Zarytego). Wikipedia mówiła prawdę na temat tego szlaku: lepiej go podchodzić. Szlak mimo wszystko bardzo ładny i dość trudny. Roztrzęsiona Ola szybko i chwilo się uspokaja, aż w końcu po przejściu gołoborza uspokaja się na dobre. Wysłuchujemy po drodze koncertu czterech ładnych i ładnie śpiewających dziewczyn, po czym schodzimy już do Rabki. W czasie zakupów Wolf łapie na stopa busa, który w chwilę zawozi nas pod muzeum im. Władysława Orkana mieszczące się w Rabce, w kościele p. w. św. Marii Magdaleny, skąd przemieszczamy się już pieszo do dworca PKP Rabka, po kebabie wysłuchujemy historii o Indianach, mieszkających w rezerwacie (Szymon opowiadał o tym z przekonaniem i przejęciem, a cała grupa płakała rzewnymi łzami) przy stacji kolejowej Rabka Rezerwat i ruszyliśmy z wielką niechęcią w Gorce, na Stare Wierchy przez Maciejową. Pogoda pogarszała się z każdym krokiem, a gdzieś w połowie drogi między Maciejową a Starymi Wierchami zaczęło otwarcie grzmieć. Do bacówki na Wyżniej schodziliśmy w czasie burzy z piorunami i gradem. Jeszcze dobrze nie stanęliśmy pod dachem bacówki a okazało się że trzeba wrócić na grzbiet po Lecha z familią. Wziąwszy od Oli numer telefonu Lecha ruszyliśmy na pierwszą kursową akcję ratowniczą w składzie: Wolf, Michał i ja. W jakieś 25 minut byliśmy ponownie w bacówce, po czym ja i Michał ponownie zostaliśmy wyekspediowani po wodę.  Wolę nie pytać o czystość tej wody, ale nie doszły mnie wieści o jakimś zatruciu.

Po pulpie i piwie tradycyjne bacowanie, które dla mnie kończy się dość szybko – rozbijam namiot i w kimę. Po dość ciepłej nocy (namiot daje radę) obudzę się o nieboskiej 7:50. Słyszę początek deszczu obijający się o namiot… Nic to. Jakoś szybko zwijam namiot i udaję się do przygotowań śniadania. Ruszamy mocno po 10:00, co nie wróży dobrego dnia. Idziemy w stronę Turbacza. W czasie quasi-obiadu okazuje się, że deszcz będzie motywem przewodnim tego wyjazdu. Jesteśmy zmuszeni chyba ze dwie godziny siedzieć w schronisku, bo wybitnie nie chciało nam się wychylać nosa z niego. Była już nawet wizja zostania na Turbaczu (o godzinie 15:00!). Szczęśliwie deszcz daje za wygraną i ruszamy przez Halę Długą na Jaworzynę Kamieniecką i schodzimy spokojnie ostrym szlakiem do Skałki – przysiółka nad Ochotnicą Górną. 12zł za nocleg nie czyni dużego problemu, to i tak był najtańszy wyjazd jak na razie. Gitarzymy i spożywamy różne rzeczy do około 1:00 (ekipa imprezowa zostaje, oczywiście, do okolic 4:00).

Rano obudzon zostaję przez syna Lecha – Pawełka – który zadaje ojcu filologiczne pytanie: kim jest pesymista? Wspólnymi siłami (Lechu, Iza – Lechowa żona, Baker – tak, tak, pojechał z nami tym razem, i ja próbujemy mu wyjaśnić ten trudny problem, aż w końcu nieco po 8:00 wstajemy robić śniadanie. Odgrzewamy pulpę i robimy kanapki, szybko ruszamy na Gorc, gdzie w bacówce powstaje glut. Posileni schodzimy do Rzek, gdzie w około 20 minut łapiemy z Agatą stopa. Pan, wyglądający początkowo na dresa, okazuje się niedoszłym doktorem historii i absolwentem dwóch fakultetów. Mnie zawozi do samego Imielina, Agata jedzie z nim jeszcze kawałek – do Sosnowca.

Podsumowanie: pogodowa masakra, finansowo za to bardzo pozytywnie. Nie jestem w stanie dokładnie policzyć, ale wydałem chyba 40zł, co czyni średnią 10zł/dzień.

Po wykładzie szybkie piwo.

SKPB Katowice zaprasza na Rajd Nocny, który będzie miał miejsce w Beskidzie Żywieckim w dniach 14-16 maja tego roku. Jak zawsze, dobra impreza gwarantowana!

Zaczęło się od imprezy w przedziale dla podróżnych z większym bagażem ręcznym. 17 osób z plecakami wejdzie tam od ręki
Gdy wysiedliśmy w Bielsku padło pytanie, kto coś czytał o mieście. No czytałem, czytałem… Co nieco grupie opowiedziałem, a potem (powoli to tradycja) zgłosiłem się na zamek na nocny pierwszy odcinek na Błatnią. Prowadził najpierw Michał, a potem Robert. Dobra pogoda i dobre towarzystwo sprawiło, że w schronisku na Błatniej (897m npm) byliśmy w około dwie godziny. Przeszliśmy przez Palenicę (688), Wysokie (756), Przykrą (824), Przełęcz Siodło pod Przykrą (801). W schronisku wypiliśmy po piwie i zaczęliśmy grać w mafię. Nim się obejrzeliśmy była 4:00, a pobudka zaplanowana była na 8:00… Ekipa (Asia, Agnieszka, Aneta, Rafał, Adam, jeszcze jeden Adam i ktoś jeszcze) skończyli o 4:30, ja odpadłem pół godziny wcześniej.

O 9:00, nie bez przejść finansowych oraz bez śniadania ruszyliśmy na Błatnią/Błotny, gdzie około pół godziny dokonywaliśmy „rozkminy” panoramki. Masakra… Następnie szybkim, śniadaniowym, krokiem ruszyliśmy na Przełęcz Karkoszczonka (729), zaliczając po drodze Stołów (1035). Po śniadaniu nieco pohaszczowaliśmy do Szczyrku, by zejść do Biłej na spotkanie z Anią, Magdą, Olą, Adamem (numer trzy), Tamasem i Mateuszem. Prowadzenie przejął Kazik (nowy, najstarszy uczestnik kursu) i wyprowadził nas masakryczną trasą na Skrzyczne (1257). Po strzeleniu rozległej panoramy, której mistrzem okazał się Adam#3 (kurna, gość ma tak opanowany Beskid Żywiecki, że masakra. Najmniejszy „cycek” jest w stanie wychwycić) udaliśmy się na Małe Skrzyczne (1211) i Kopę Skrzyczeńską (1189). Skrzętnie ominęliśmy Malinowską Skałę, ale Malinowa (1114) już się nie udało. Na Salmopolu (934) prowadzenie przejął Artur. Gość kompletnie nie miał pojęcia dokąd ma iść. Nie dziwię mu się. Szlak jest tam marnie oznaczony i prowadzi się dość rozpustnie. Pomogłem chłopu, bo ja dobry człowiek jestem. Po około 2h 30” dotarliśmy do Telesforówki – sobotniego celu – gdzie zabraliśmy się za pulpę.
Ach, co to była za pulpa! 6kg mięsa, około 2kg suchego ryżu, 2kg kapusty pekińskiej, 600 gramów kukurydzy, 600 gramów fasoli czerwonej, 2 litry jogurtu, cztery główki czosnku, około 1,2kg pomidorów, 1kg ogórków, około 0,5kg cebuli. Nie znaleźliśmy gara w którym to wszystko by się zmieściło, skończyło się na wielkim garze i… Misce na pranie. Pulpę z miski osobiście mieszałem łapskiem, pulpa w garze była mieszana przez Adama#1. Specjalnie do tego rozmontowaliśmy w Telesforówce jeden wieszak. Głód był silniejszy.
Odliczanie zaczęto o godzinie 0:29, by o 0:30 w niedzielę krzyknąć „MNIAM, MNIAM, MNIAM!” i rzucić się ze wszystkimi możliwymi narzędziami (w tym: samoróbami) na pulpę a’la kebab. Nie podołaliśmy jej całej, pół garnka zostało na śniadanie, zjedzone (a jakże) po 3h snu.

Rano rajd do Wisły (pod wodzą Oli#2), zwiedzanie muzeum beskidzkiego i uciekłem do domu. Ekipa poszła jeszcze na Soszów (885), by zejść doliną Jawornika do Wisły.

Podsumowanie pogodowe: mimo lekkiego chłodu momentami pogoda bardzo się udała. Przez całe dwa dni i dwie noce nie spadła ani kropla deszczu, cały czas świeciło słońce (we dnie). Kapelusz się przydał.

Kolejny wyjazd już w piątek. Tym razem cztery dni łażenia po Gorcach i Beskidzie Wyspowym. Z namiotami.